Kırgınım.
Ne bir vedaya yer varmiş ne bir hediyeye ayrılırken.
Hele hiç hatırım yokmuş son bir söze. Kabul.
Şaşkınım.
Aklım ermedi hala neden gittin. Dönüp bakmadın bir kez olsun geriye iyi mi.
Sevgi ve hasretime nedir bu nefret? Hayret!
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta