Ne zaman yalnız kalsam matem siyahına bürünür gökyüzü
Ve sırılsıklam olur yalnızlık sokakları...
İçimdeki acılarla yalnızlığın doruklarına ulaşan bulutların terlemesiyle senin gidişinde yetiştirdiğim çiçekler sulanarak yeniden büyür.
Düş'lerim var benim senden gizli, kurduğum sayısızca!
Ölen duygularımın yaptığı son düş'ük mutluluğumdu,
Mutluluk derken gülümsemelerim aslında,
O gülümsemelerde ruhumun gözyaşlarından sonra akıttığı kan damlaları.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta