Takınınca ruhuma sessizliğimi
Sorarım hüznüme, kimsesizliğimi
Önümde siyah bir yelkenli, pupa yelken
Ben yüzümü yıkarım yeşil güvertesinde.
Yeter, geçsin artık yüreğimdeki morluklar
Uzamış saçlarıma birazdan gün vuracak
çan eğrisi tersten işlemekte
tümlüğe eksik zamanlara kucak;
kırka iki kala keşfim
bir dehliz, beynimin çıkmazında...
uzaktan bakan benim
Devamını Oku
tümlüğe eksik zamanlara kucak;
kırka iki kala keşfim
bir dehliz, beynimin çıkmazında...
uzaktan bakan benim
Aynalar tutarım içime :)) ne kadar orjinal ne kadar saf ve güçlü bir anlatım ...aklıma birden haydar şarkısı geldi burayı okurken yazmadan geçemeyeceğim :)))
O GÖNÜL BENİMDİR KİME NE
AYNALAR TUTARIM İÇİME KİME NE
saygılarımla
recepkoç
Bir kır menekşesi sakladım toprağa, özlemin yurdunda yetişir
Bu insan harmanında sensizliğin adı hiç doğmamış güneştir
Al avuçlarımı sızım, karanlık aydınlıkla zıt iki kardeştir
Sessiz iniltilerinle okşa avuçlarımı, çığlıklarınla özleştir.
MÜKEMELLİN ÜSTÜNDE NE KELİME VAR.....FEVKALADENİN FEVKİ..İMİ ÖYLE BİR ŞİİR İŞTE
kimi zaman kendimize sorduğumuz sorular hiç bitmiyor.Bizim olmayanları kabullenmemizdendir belkide canımızın yanması kimi zaman hayat diyerek gülüp geçsekte çoğu zaman takılır kalır bişeyler içimizde.. yüreğinize sağlık tebrikler..
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta