Bana ne kardeş yar oldu ne anne baba.
Herkese koştum, yardım ettim,
Biri tutmadı elimden, olmadı arkamda.
Bu şimdi sana boş geliyor oysa ne hazin.
Bu duvarlar örülürken, sen sadece izledin,
Sessizliğin en büyük ihanetmiş meğer.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta