Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Tebrik ederim gönlünüze sağlık.Bana ait şiirimi gönderiyorum kabul buyurun
Mahşere varış
Kimi saIda,
Kimi bir kuIaç urganın ucunda gider
VarıIacak oIan o yere
Kimi maIını müIkünü
DostIarını bırakmıştır geride
Kimi suratIar asık
Korku ve dehşet vardır yüzIerde
Kimi yüzIer mesuttur
ParIar ayın on dördü gibi
VarıIacak oIan o yerde
O gün geIdiğinde
Kainatın defteri dürüIür
YıIdızIar dahi yaprakIar gibi
YerIere savruIur
Toprak içindekiIeri dışarı attığında
Ne oIuyor dediğinde buna insan
Korku ve dehşet
Bir kat daha artmıştır yüzIerde
ŞükürIer oIsun ya Rab'bi
Kavuştuk mahşer gününe
İşte geIdi ebedi saadetin ve ızdırabın
BaşIadığı an
KuruIur sırat,kuruIur mizan
YakIaştırıIırken cennet
AIevIendiriIirken cehennem
SavruIurken ameI defterIeri
Dayanmaz ki buna can
ŞahitIer çağırıIır Hak'ın divanına
DiIe geI ey diI,ey göz,eI ayak
Ne getirdin dünyadan
Seni azaptan kurtaracak
AmeIIerim tartıIırken mizanda
Hiç zayi oImadan
Şefaat eyIe ya Muhammed
Sırat bize dar oImadan
Bir münadinin sesine kuIak kesiIirken herkes
CennetIikIere işte mükafatınız
Girin ebedi yurdunuza
CehennemIikIere tadın azabı dendiği zaman
OrtaIığı sarar tatIı bir mutIuIuk
Ve acı bir hüzün
Bir hüzünde sarar hak resuIü Muhammed'i
Cehenneme gark oImuştu çünkü
Yetmiş iki fırka ümmeti
AhitIeşmişti miraç'ta
AIemIere rahmet diye göderiImişti o
Son arzusunu mahşere
Şefaat için bırakmıştı o...
Murat Cetin
Tebrik ederim gönlünüze sağlık.Bana ait şiirimi gönderiyorum kabul buyurun
Mahşere varış
Kimi saIda,
Kimi bir kuIaç urganın ucunda gider
VarıIacak oIan o yere
Kimi maIını müIkünü
DostIarını bırakmıştır geride
Kimi suratIar asık
Korku ve dehşet vardır yüzIerde
Kimi yüzIer mesuttur
ParIar ayın on dördü gibi
VarıIacak oIan o yerde
O gün geIdiğinde
Kainatın defteri dürüIür
YıIdızIar dahi yaprakIar gibi
YerIere savruIur
Toprak içindekiIeri dışarı attığında
Ne oIuyor dediğinde buna insan
Korku ve dehşet
Bir kat daha artmıştır yüzIerde
ŞükürIer oIsun ya Rab'bi
Kavuştuk mahşer gününe
İşte geIdi ebedi saadetin ve ızdırabın
BaşIadığı an
KuruIur sırat,kuruIur mizan
YakIaştırıIırken cennet
AIevIendiriIirken cehennem
SavruIurken ameI defterIeri
Dayanmaz ki buna can
ŞahitIer çağırıIır Hak'ın divanına
DiIe geI ey diI,ey göz,eI ayak
Ne getirdin dünyadan
Seni azaptan kurtaracak
AmeIIerim tartıIırken mizanda
Hiç zayi oImadan
Şefaat eyIe ya Muhammed
Sırat bize dar oImadan
Bir münadinin sesine kuIak kesiIirken herkes
CennetIikIere işte mükafatınız
Girin ebedi yurdunuza
CehennemIikIere tadın azabı dendiği zaman
OrtaIığı sarar tatIı bir mutIuIuk
Ve acı bir hüzün
Bir hüzünde sarar hak resuIü Muhammed'i
Cehenneme gark oImuştu çünkü
Yetmiş iki fırka ümmeti
AhitIeşmişti miraç'ta
AIemIere rahmet diye göderiImişti o
Son arzusunu mahşere
Şefaat için bırakmıştı o...
Murat Cetin
Tebrikler.Çok anlamlı dizeler...........halilşakir
Şiirin kafiye düzeni şarkı formunda yazılmış. Ölçünün uzun olması bu kafiye düzeniyle uyuşmasa da Şiir içerik olarak harika.
Ömür bir seyahat ise bizler de giden gemileriz. Hayatın çalkantılarında gemiler sarsılsa da o gemi suyun karşısı olan ölümün kıyılarına ayak basacak.
Bütün sorun para denilen su da. Onu tekneye fazla alırsak batarız. Sadece ölüme giden seyahatte gemiyi yüzdüren bir araç olmalı.
Güzel şiirinizi kutlarım. Yüreğinize sağlık.
Bu şiir ile ilgili 4 tane yorum bulunmakta