Sessiz Feryat Şiiri - Osman Akçay

Sabır deryasında sükût eyledim
Tevekkül etmeyi yakut eyledim
Yıllardır yılmayıp umut eyledim
Cehennemde yanın kül gibi gibi

Yollar bitmez asla menzil ıraktır
Sessizlik rüzgârda yeğ bir duraktır
Davayı uzatmak elbet tuzaktır
Koklayın zakkumu gül gibi gibi

Eşitlik maskesi düşer yüzlerden
Zulüm zehri damlar cümle sözlerden
Merhamet duygusu çıkmış özlerden
Hepsinin değeri pul gibi gibi

Zamanın çarkına takılır bu can
Dökülür ömürden sayısız mercan
Şahittir bunlara elbet Kehkeşan
Hesabı verirler kul gibi gibi

Izdırap çekenler belki sürünür
Maske çıktığında çirkin görünür
Sırat Köprüsü’nden yalnız yürünür
Dökülür gözyaşı göl gibi gibi

Zulmün sarayını adalet sanan
Kendi yalanına kendisi kanan
Kozu tükenince mum gibi yanan
Ahrette defterin çöl gibi gibi

Görmezden gelirler eğriyi düzü
Yürekte saklarız derin bir sızı
Zaman değirmeni öğütür sizi
Dönerler boşlukta yel gibi gibi

Zirveye adanmış cüce hevesler
Boğazda düğümlü haram nefesler
Yapılan baskıya çıkmayan sesler
Yitmiş onurunuz sel gibi gibi

Kibirle kalplerde büyürken çıban
Size ilenç okur biçare insan
Yalana yurt olur bunlarda lisan
Sıkıntı saçarlar bal gibi gibi

Hukuk terazisi tutar ise pas
Haksıza denmezse bir/az frene bas
Zalim bayram yapar mazlum tutar yas
Gezer şatafatlı sal gibi gibi

Seğmenoğlu sözü burada bağlar
Elemden kederden bağrını dağlar
Sineden dökülen feryadı çağlar
Hâlini duyanlar lal gibi gibi

Dr. Osman Akçay (SeğmenoğluI)