Sessiz Çığlıklar Şiiri - Ayşe Uçar

hızla geçiyor zaman
parmak arası terliğinde kızılca kan
sırtında kostaklı mor cepken zincirli saat
elinde çıngıraklı tef
çelikten gürz

vurdukça şafağıma titriyorum
ürkek bedenimde nâr-ı cehennemler
yandıkça kül üfledikçe
ince bir sızı

-kara donlu akşamların çığlığında öfke kusan rüzgârlar
ah! sürekli yırtılıyor nazlı umutların ipekten peçesi

yağmurlar yağıyor
sırılsıklam şehirlerin siyahi yüzlerine yüzlerinde mor çiller
gözlerimde uzayan yollar sevinci belirsiz izler
ellerimde dudak arası hüzünler
sel sele taşıyor sokaklar
kaldırımlar

ahraz duvarlarda
titrek oynak danslar kıpır kıpır gölge cambazları
seyircisi birkaç vazo birkaç kurumuş çiçek birkaç yaprak
alkışsız tufanlar koparken
anlamıyor acizler

yan yan devriliyor dağlar
yıldızlar kopuyor göğün simsiyah ağzından
kulaklarım ağır gözlerim kör kulaklarım sağır
hangi bilinmezin arkasındayım
hangi hiçliğin ortasındayım

-ses ver Tanrım

sessizlik
bir parça sessizlik sonrası
uykusu derin saçlarım çözülüyor belik belik
çözüldükçe saçlarım kördüğüm bacaklarım

yoksunluğun vurdumduymaz umarsız kapıları
çelikten zırhını kuşanmış derin oymalı kapılar
ah! mermer kapılar yüzüme kapalı
anahtar-
sızım

-sızımsızım

susuyor ecel
ölmek ölmem yasak yaşamakta
hiçlikle varlık arası imtihanlarım tükenmezken
kayıp mevsimlerin silik güneşlerinde düş kırıklıklarıyla
ezayla cefa arasında sürünen adımlarımda binlerce keder
gülümsemeyi unutan dudağımdaysa
buzdan direkler

-geçit vermez mutluluklara

dişsiz tırnaksız kaldım sanrılı sofralarda aşsız ekmeksiz
dudaklarım tuz kurusu ağzım dolusu akrep
ağzım dolusu ölü serçeler
ağzım dolusu hüzün keder

-tüküremem kusamam acıları sancıları

sakın ses çıkarmayın çığlık gözlü martılar
deniz uyuyor kollarımda bense ağlatıyorum aynasız mevsimleri
keskin dilli rüzgârlar soluk soluğa üfledikçe enseme
dilimin ucunda sessiz çığlıklar
sessiz ağıtlar

-geçmiyor günler

.........

1912202410:15