Sessiz Çığlık Şiiri - Serdar Yusuf

Sessiz Çığlık

Nice keskin diller değdi yüreğime;
Acı ve nefret kılıcını eline alan çok oldu,
Zalim kalbinle yalnız sen değildin.
Türkü diye zehir verdiler çokça,
İncinmez sandığınız başım poyrazla savruldu;
Gökyüzü, bulut, rüzgâr hepsi nafile.
Kader umudu kesti yıkılışımdan.
Tanrı dilemezse olmaz,
Ne sen yorul boş yere,
Ne de onlar.

Hasta ruhlar dolaşıyor etrafımda;
Yarısı divane, yarısı pervane.
Ne söylediysem anlatamadım,
Herkes kendi doğrusunda şahane.
Oysa yüreğimde sevinç ve umut vardı;
Sözlerimi gericilik sandınız,
Beni korkuyla, küfürle, darbeyle sınadınız.
Buradayım hüzünlerimle gördüğünüz gibi,
Ya da kör gözlerinizin görmediği yerde.

Pisliğin içinde boş afra tafra, başıboş sözler, biraz melankoli, biraz özlem.
İçinizde gizli bir tuzak, ruhunuzda nefretin kirli izleri.
Ve ben yine buradayım, güneş gibi gözlerimle.

Kabahat kimdeydi, bende mi, sizde mi?
Siz kendinizi dev aynasında gördünüz,
Ben yerlerdeyim sandınız.
Zaman geçti, ben yine ayaktayım,
Siz yaban ellerde.
Kim kazandı, kim kaybetti bilinmez;
Ben dayanıklıydım, siz mum gibi eridiniz.
Başa döndük.
Ben yine buradayım, siz sokak rüzgârı.

Asalet dediğiniz şey kandaydı sizde yoktu.
Ben insan demedim, can dedim, birey dedim.
Özgürlük adına ne varsa çiğnediniz, ben onu baş tacı ettim.
Deve dikeni olsam da yine de gül yeşertirdim.
Sözleriniz biraz Yunus gibiydi, ama ben sestim, siz yankı.
Belki ego vardı sesimde, ama siz kibirden taştınız.
Ben içimde sabır taşıdım, siz yokuşta nefessiz kaldınız.
Ben kelebek gibi özgürlüğe uçtum.

Ne söyleseniz boş: diliniz yalan, yüreğiniz yalan, sözünüz yalan.
Ben de kusursuz değilim, ama yalan da değilim.
Ve işte… size seslenişim budur.