Sessiz Çığlık Şiiri - Anıl Kılıç

Sessiz Çığlık

Hangi kelime anlatır seni,
Hangi şiir yeter adını anmaya?
Bir bakışın, ömrümün bütün mevsimlerine sığar;
Ama sen,
Yine de susarsın.
Bir suskunluk olur,
İçinde bin ağıt saklayan.

Ellerim sana varmaz,
Gölgene bile dokunamam.
Sokağın köşesinde bir gül açar,
Bilirim,
Sen geçmişsindir oradan.
Ama ben…
Ben rüzgârla yarışamam.

Dudaklarım seni haykırmaz,
Çünkü haykırsam da
Senin duymadığın bir gökyüzünde yankılanır adın.
Bir fırtına olur içimde,
Sessiz ama öldürücü.
Her düşünce,
Bir hançer gibi
Sana uzanır
Ama ulaşamaz.

Bir çığlık gibi,
Ama sessiz…
Bir yangın gibi,
Ama dumansız…
Ben seni çağırırken her gece,
Adını yıldızlara fısıldarken,
Sen uyuyorsun belki,
Beni hiç duymuyorsun.

Kalbim seni çağırıyor hâlâ…
Sonsuzluğun kıyısında bir çocuk gibi,
Yalın ayak, umutla ve korkuyla.
Beni duyuyor musun?
Yoksa ben,
Sonsuza karışan bir sessiz çığlık mıyım sadece.