Sessiz bekleyiş Şiiri - Recep Turcalı

SESSİZ BEKLEYİŞ

Sen oturmuş, ben oturmuşuz,
Gözlerimiz birbirine değmiş.
Sanki kararmış kalplerimiz,
Bir ışık bekler gibiydik.

Biliyorduk, belki boşunaydı bu bekleyiş,
Ama içimizde küçük bir umut vardı.
Belki o ışık gelir diye,
Yine de bekliyorduk işte.

Neden bekliyorduk bilemiyorum,
O küçük umut kırıntısıyla.
Belki de sadece inanmak istedik,
Karanlığın biteceğine.

Boş sokakta yağmur usul usul,
Kırık lambanın altında bekledik.
Duvar saati durmadan vurdu,
Ama biz yine konuşamadık.
Gecenin içinden bir rüzgâr geçti,
Yüzümüze çarptı suskunluğumuz.
Islak kaldırımda iki gölgeydik,
Aynı yerde kaybolan yalnızlığımız.

Biliyorduk, belki boşunaydı bu bekleyiş,
Ama içimizde küçük bir umut vardı.
Belki o ışık gelir diye,
Yine de bekliyorduk işte.

Neden bekliyorduk bilemiyorum,
O küçük umut kırıntısıyla.
Belki de sadece inanmak istedik,
Karanlığın biteceğine.

O ışık gelmedi… ve anladık ki,
Bekleyen biz değil, korkumuzdu.
Söylenmeyen her kelimede,
Birbirimizi biraz daha kaybettik aslında.
Keşke o an konuşabilseydik,
Sustuğumuz kadar cesur olsaydık…
Ama gerçeği yüzümüze çarptı gece:
Aşk bazen beklemekle tükenirmiş.

Neden bekliyorduk… Bilemiyorum…