Almatı'da, tramvay biletçisi Farida'nın, yıllardır görmediği ve ısrarla beklediği ilk ve tek göz ağrısı Arman için duraklara, ağaçlara ve yollara söyledikleridir.
Güz yelleri esmeden gel, Arman
Yapraklar sararmadan
Topraklar soğumadan
Bulutlar kararmadan
Ben bu gurbet ile düştüm düşeli,
Her gün biraz daha süzülmekteyim.
Her gece, içinde mermer döşeli,
Bir soğuk yatakta büzülmekteyim.
Böylece bir lâhza kaldığım zaman,
Geceyi koynuma aldığım zaman,
Devamını Oku
Her gün biraz daha süzülmekteyim.
Her gece, içinde mermer döşeli,
Bir soğuk yatakta büzülmekteyim.
Böylece bir lâhza kaldığım zaman,
Geceyi koynuma aldığım zaman,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta