Aşktan seslendin sana, “Yaradan aşkıyla Hu…”
Kozmozdan seslendim sana, “Sen özü Işık’tan bir varlıksın. Adonai…”
Yürekten seslendim sana, “Sen yeşili, pembeye çevrelenmiş şifamsın…”
Gönülden seslendim sana, “Sen en özge duamsın…”
Ruhumdan seslendim sana,“Sen diğer yarımsın…”
Ta o ilk yaratılış anından seslendim sana, “Sen karanlığı aydınlatan ışığımsın…”
Ötesinden seslendim sana, “Sen hep bir olduğum sonsuzluğumsun…”
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta