Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Can evlat,kan evlat
gormesem,sesini duymasam
her ana,her baba,dost,kardes gibi
dayanamam onsuz inanki,bir saat
Bir insan...
ve bir baba ...
imkani var mi anlamamak
sizlere sabir
delikanli dostuma da,
gittigi gibi gelisi,yakisir
Kendilerine selàm,selàm,bin selam...
Gonul sesinizi tebrik ederim dost...
Saygilar..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta