Serzeniş Şiiri - Mübeccel Öztürk

Telaşına kapılmışcasına yürüyordum zamana karşı
Koşturanların arasında minik bir adımdım görülmeyen
Ses verenlerin sağırlığıydı üzerimdeki ağırlık
Yemek molalarımın tek konuğuydu çatıdaki serçe
Akrebi tutmaya çalışmadığım bir sabahım olmadı
Neon renkli gömleğimin, sarkan düğmesi görünüyordu sadece
Ne göze çarpan rapunzel saçlarım nede ertesi gün küt kestirdiğim saçlarım oldu
Kepeklerimin görünür oluşu haftanın birkaç günü yüzüme çarpan bir kapı edasındaydı