Belki gökyüzü masmavidir ve gökyüzünde kuşlar uçuyordur. Artık eskisi gibi konuşmuyoruz bunları, duvarlar bir şey fısıldıyor kulağıma, anlamaya çalışıyorum, yakınlaşıyorum ama duyamıyorum. Belki de sesler var ve ben sağır oldum ama bazı şeyler konuşuyorum ve duyuyorum. Perdeyi aralamak istiyorum ve kendimi ışığa bırakmak istiyorum. Tanrıya kalacak olursa daha zamanı var. İçinde dert keder olan şeylerin hepsine yetecek kadar zaman var oysa ki ve bu zaman tüm zamanı sarıp sarmalıyor.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta