Ben bir köy öğretmeniyim
Unutulmuşluğun ortasında.
Ama unutmadığım bir şey, var.
Kendime verdiğim,söz,
Söz vermiştim kendime, söz…
Şartlar ne olursa olsun
Vatana ve millete hizmet edeceğim diye.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta