Uzaklara bakıyorum, gözüme çarpanı yok,
Bir tane ev, karşımda duruyor,
Güzelliği kıymetinde bunun, diyor biri,
Susmadı, durmadan da konuşuyor.
Kaldırıyorum başımı hafifçe yukarı,
Bu evin kapısını çalmak lazım ne ki zararı,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta