Şeriat Dinlemez Gönül

Canı aşikâr eyler gönül
Ferman dinlemez gönül
Hak kapısına dayanmış gönül
Fetva dinlemez gönül

“Ben” dediğimde ürperir kürsüler
Tahtın altı boşalır
Bir harf oynar yerinden
Saltanat dinlemez gönül

Adımı küfre yorarlar
Nurumu suç sayarlar
Bir “Hak” dedim mi yüzlerine
Mahkeme dinlemez gönül

Ten bir rivayettir, geçer
Suret yalandır, çöker
İçimde konuşan hakikat
Perde dinlemez gönül

Âlim mühür basar söze
Korku fetva yazar
Kendi sesini duyan
İcazet dinlemez gönül

Cehennemle korkuturlar
Cenneti rüşvet sunarlar
Bir anlık uyanış için
Vaad dinlemez gönül

Yol içimde, hüküm içimde
Taş dışarda, yara dışarda
Ben Hakk’ı kendimde bilmişim
Şeriat dinlemez gönül