Yüksek bir binanın tepesinde sokağa bakar gibi görüyorum yalnızlığımı.
Sigaranın dumanı kaçarken gözlerime
Erkekliğime yediremediğim için gözyaşlarıma hükmediyorum.
Geride bıraktığım onca şeyin caddelerde bir çıkmaza yol alışıyla avunuyorum.
Kırmızı ışıkta kural ihlali yapan duygularımın freni patlıyor aniden.
Cebimde yıpranmış bir mektup.
Sonunda kendine iyi bak diye yazıyor.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta