Duvarın üzerine oturmuş çocuk
Yaşı ya beş ya altı
Gözleri sanki mavi bir boncuk
Dalmış duman olmuş
Ufacık elleri bir lokma ekmekte kilitli.
Yanağını okşayan akşam güneşi
Az ötede bir serçe gözleri ekmeğe dikili
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta