25 Nisan 2006 - Konya/Ereğli
Ömrümden uzun yollara revadır belki kanatların
Anmayacağın acılara şahittir sanki sönük yanakların
Şu yalansız gökyüzünde bana yer görmezsin anlarım
Yazıktır, hâlbuki bir kere de bana öt diyeydi
Kaleme aldığım tüm şu adaklarım
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta