Şerbet-i Gaflet Şiiri - Ali Yahya Değirm ...

​Ey mağrur yolcu... Dinle! Ses verir o kara toprak,
Düşünce taze bedene... Kurur daldaki her yaprak.
​Sanma ki bâki kalır... Sana verilen şu mühlet,
Gözünü kör eylemiş... İçtiğin şerbet-i gaflet.
​Gönül beytine doldurdun... Şehveti, şöhreti, pulu,
Unuttun seni yaratan... O Azîm ve Kâdir yolu.
​Parayı kıble yaptın... Yüz sürdün o kirli arza,
Nefsin firavun oldu... Baş kaldırdın her bir farza.
​O çok sevdiğin kadınlar... Makam, mevki ve o şan,
Kabirde yılan olur... Sarılır bedene her an.
​Allah’tan fazla sevdin... Fanideki çürük teni,
İlah edindin hevanı... Yaktın ebedi bedeni.
​Can gelip de boğaza... Dayanınca o son anda,
Ne malın fayda verir... Ne evlat kalır yanında.
​Görürsün ki o servet... Bir ateşten gömlek imiş,
Uğruna yandığın nefis... Seni yiyen köpek imiş!
​"Kaderim buymuş" deme... Cüzi iradenle saptın!
Rahman'ı bırakıp da... Şeytana kulluk yaptın.
​Aşk-ı Mevla dururken... Meylettin çöplük ve kire,
Kendi elinle düştün... Dibi görünmez makbere.
​Lakin ey bîçare kul... Kesme ümidi o Bâri’den,
Hâlâ inip kalkıyorken... O nefes denen "mâri"den.
​Yık "benlik" putlarını... Gir tövbenin ırmağına,
Sığın o sonsuz rahmetin... Şefkat dolu kucağına.
​Yak mâsivâ perdesini... Kül olsun cümle emeller,
Yalnız Hakk'a açılsın... Titreyen o mahcup eller.
​Havf ile ürperen kalp... Recâ ile bulsun derman,
Rızasından gayrısına... Verme gönlünde hiç ferman.
​Ya "Hû" de dön Rabbine... Vuslat demidir bu durak,
Yoksa Vallahi sonun... Hem cehennem, hem de firak!