24.12.2003 Ankara/Altındağ
Serâpâ yorgun, serâpâ hicrân ile mahkûm,
Âdem ki adını unutur kalabalıkta;
Bir parça ümidin kefeniyle hep masûm,
Sürgün gezer kaderini taş döşeli aralıkta.
Göğsümde ağır bir rüzgâr, adı kader,
Sorularım Tanrıya varmadan keder.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta