Ne zaman kendime güvenmek istesem,
Kapanır kapılar, aydınlanmaz o sonsoz karanlıklar.
Ne zaman başarmak istesem,
Umudumu kırarlar, bana oyun oynarlar.
Bu nasıl bir hayat,
Gözlerim gidişinle karardı,
Yüreğim ayrılığında yandı.
İsyanım beni aşksız bırakınca başladı,
Tek tesellim, gittiğinde gözlerinden düşen bir damla yaştı.
Sormaya korktum bir bakışta,
Albayrağa sarılı tabutun,
Hiç bitmiyor umudum.
Belki bir gün sana kavuşurum,
Benim vatanı için ölen oğlum.
Bitmiyor ananın gözünde yaşlar,
Hani sana demiştim ya son bir umut,
Ben bunca zaman yaşamadım küçük bir mutluluk.
Masa başında, cam kenarında durup durup,
Ve her zaman içimi kaplar, büyük bir huzursuzluk.
Alıştım mutsuzluğa, korkuya, kedere,
Her yer sessiz, her yer soğuk,
Ne bir sıcaklık, ne bir dokunuş,
Ne gelen var ne giden,
Ne bir arayan ne bir soran...
Yalnızlık çepeçevre sarmış etrafımı,
Ne felaketlerle karşılaştı bu gönül,
Yine vazgeçmedi senden.
Ne umutlarla baktı bu gözler,
Senin yolunu beklerken.
Çekip gittiğini öğrenince,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!