Aya baktım ay balkıyordu...
Bir dizi ışık muhbiri dal uçlarım
Genişletti içime nilüferli bir göl
Tuttum menevişli bir örtü zamana
Söğüt dalıydım ince ince salındım düşüme
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




farklı anlamlı hayata bir pencere misalında bakabilen. yaşam çelişkilerini içinden barındıran güzel bir şiir okudum. yüreğiniz var olsun. kaleminiz güçlü olsun.
Gece gece Farklı ve güzel bir şiir okudum ellerin yüreğine sağlık Deniz
yalnızca bir umuttur bizi bütün yolculuklara çeken.. içinde aydınlık bir yer bulma isteği dünyanın.. bütün bu yaşananların kıyısından uzanan bahara meyletmiş bir yol gibi örneğin.. daha çok çiçek, daha çok gökyüzü ve daha çok deniz.. içinde aşkı büyüten salt umursayış gibi, ışıklı bir evrene açılan pencerelerdeniz......kutlarım deniz hanım.. çok güzel bir şiirdi..saygılar sunuyorum..
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta