Aylardan Aralık, yıllardan iki binin altısı
Yıl sonu, kış başlangıçı, donmuş ağaçlar
Sensizlik geçidinin bitmediği noktada
Gözlerimde yaşlar, ellerim duada
Başımda bulutlar duman duman
Ne mavi kalmış, ne de güneş;
Kirli gri bir yorgan serili tepemde!
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta