Sensizlik Bu... Şiiri - Döndü Dülger

Sensizlik bu...
Hayatın içinde varla yok arasında sıkışıp kalmak.
Ne tam gitmiş, ne tam bitmiş,
Ne de bütün kalbinle yaşıyor sayılmak.

Sensizlik bu…
Kalabalığın içinde adını duymayı beklerken,
Bütün seslere sağır olmak.
Çay demini alıp tam yudumlayacakken,
Karşısında oturacak yüze yabancı bakmak.
Gün ağırlaşıp, perdeler çekilince,
Karanlığa hasretini dert yanmak.

Sensizlik bu…
Takvime bakıp günleri değil,
Dayanabildiğim sabırları saymak.
Bir şarkı çaldığında radyoda,
Senin gözlerin düşerken aklıma,
Kalbimi susturup, derin bir nefes alarak,
Bir akşamüstü hüznüne kapılmak.

Sensizlik bu....
Yastığımın soğuk yanına sarılıp,
Geceye efkarı kazımak.
Yarım uykuyla, kabus dolu rüyalarla,
Kendini bıçak sırtında bulmak.
Adını içimden geçirirken bile
Bir sızı düşerken harflerin arasına,
Koca bir şehri omuzlamak.

Sensizlik bu...
Herşeye yetişirken bir tek sana ulaşamamak.
Tamam dediğim yerde senin yokluğunda kaybolmak.
Ve en çok da…
“Alışırım” deyip
Hiç alışamamak....
Döndü Dülger