Sensizlik Şiiri - Dağlar Özügüç

Biz bir gemi yürüttük dilsiz limana doğru
Nice erişilmez sandıklarımız gömüldü
Kendi ihtişamlı karanlıklarına
Güçleri söndü mühürleri toprak oldu
Kalemimin ucunda gecenin karası
Önüme serilen derin deniz köpükleri
Yazdıkça kabardı dalgalar sana doğru
Tükensin artık tüm kalemlerin karası
Her mısrada ömrüm nefesinin ucunda
Yazdıkça çoğalıyor yokluğunun sesi
Ben ne zamana kadar yazacağım
Hangi kıyıda bitecek bu gönül sürgünü?
Cevabını bildiğim soruları
Gönül yine sana neden soruyor ?
Bu sevdayı iki kalbin
Sıradan hikayesi mi sandın?
Mührünü vurdu ömrüme sonum sessizlik
Adını bilen tek mevsim kış oldu
Dokunamadım saçlarına
Ve sensizlik İçime oturdu