Sensizlik. Şiiri - Ferhat Bülbül

Bak yine sensizlik çöktü yüreğime,
Çöllerde susuzluk misali kavruluyorum.
Kimseler bilmese de bu virane halimi,
Her gün biraz daha ölüyorum.

Ne hatıralar teselli olur bana, ne de umutlar,
Aldığım nefesten usanmıs eriyorum.
Biliyorum, seni hiç bir zaman getirmeyecek yarınlar,
Bıraktım kendimi ecele, gelsin artık bekliyorum.

Hayaline sarılıp avunmak yeter mi sandın,
Her doğan sabahı günden mi saydın,
Biliyorum en az sen de benim kadar yandın,
Hasreti ruhumuza yoldaş yazdın.

Bilseydin eğer seni bu kadar sevdiğimi,
Kavuşmak için yaşamak yerine mahşeri seçerdin.
Bilseydin saçlarının her teline vurulduğumu,
Sinene sarmak için kendinden geçerdin.

Ne kar kış dinler ne bahar, kanar yaram.
Ne savaşlar veririm ben her yerim kan revan,
Bir küfür savururum
Feleğin çemberine,
Tek tesellim son nefeste çektiğim sigaram...