Soguk bir kış sabahı
parkasız, aç ve de sensiz
Düşmüşüm yolllara
Üşüyen yüregimi okşayacak ısıtacak bir umudum yok
Hayallerim zifiri karanlik
Yeryüzü dar ve sessiz ve de her yer sensiz..
Ölü topragı cökmüs
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta