Sensizliğin Kokusu Şiiri - Hilmi Atasever

Gece olunca sen daha çok geliyorsun aklıma.
Herkes uyuyor, bir ben uyanık kalıyorum
Yastığa başımı koyuyorum, senin omzun sanıyorum bir an.
Elimi uzatıyorum karanlığa, boşluk tutuyorum.
İşte o an anlıyorum insan en çok dokunamadığına ağlarmış.
Sesini özledim… Öyle böyle değil.
Bir kelime desen içimde çiçekler açacak.
Şimdi rüzgâr esiyor sadece, ama sen yoksun.
Birlikte yürüdüğümüz sokaklardan geçemiyorum.
Taşlar bile seni hatırlatıyor.
Gülüşün kaldırım kenarında, bakışın bir vitrinde takılı kalmış.
Ben nereye baksam sen oradasın,
Hasret dediğin göğsün ortasında dinmeyen bir sızıymış.
Ne zaman geçer diye soruyor insan…