Sensizliğin Gölgesinde Şiiri - Hasret To ...

Sensizliğin Gölgesinde

Bir zamanlar gülüşünle aydınlanırdı göğüm,
Şimdi karanlıklar içimde yankılanıyor.
Adını fısıldadıkça dudaklarım titriyor,
Sensizliğin soğuk rüzgârı yüreğimi sarıyor.

Bir umut vardı elimde, tutamadım,
Gözlerimdeki ışığı saklayamadım.
Sen gittin, geriye boş sokaklar kaldı,
Adımlarım senin izinde kayboldu.

Kalbim, kırık bir keman gibi susuyor,
Her telinde senin adın ağlıyor.
Bir fotoğrafın düşüyor aklıma her gece,
Ne kadar baksam da dokunamıyorum.

Zaman geçiyor, ama sen gelmiyorsun,
Takvim yaprakları eksiliyor, ama izlerin silinmiyor.
Bir ömür boyu taşıyacağım belki de,
Seninle yarım kalmış bu hikâyeyi.

Ve ben, her sabah doğan güneşe inat,
Sana hasret, sana hüzün, sana yanık...
Sevda dediğin; bazen kavuşmak değilmiş,
Bazen de sessizce, sensiz yaşamakmış.