Sensizliği Anlatmak Şiiri - Muharrem Güney

Seni bekliyorum şimdilerde.
Soğuk Ankara gecelerinde
Sonsuz bir ümitle
Belki imkansız olsa bile
Hayalin hep benimle
Bazen çay olup
İçimi ısıtıyorsun.
Bazen soğuk olup
Yüzüme çarpıyorsun.
Sabahları sokaktaki kalabalıkta
Otobüs kuyruğunda
Issız sokaklarda
Seni arıyorum.
Bu ümit yaşatıyor beni zaten.
Boynunu bükmüş bir çiçek ben.
Can suyum sen.
Yazlar kışlar sensiz geçti.
Geçiyor belki hep geçecek.
Sen gelmedikçe yaşamın tadı yok.
Sensizlikten ibaret zamana
Yaşam da denmez ya.
Tüm anıları gömüver.
Ben yapamadım.
Sen yapasın.
Yapasın ki ağlamayasın.
Yapasın ki yanmayasın.
Hayat bir işkence olmasın.
Sana bana olduğu gibi.
Buralarda taş atacak
Hüznümü kusacak
Bir deniz bile yok.
Deniz yokmuş yalan.
Sensizlğin denizi var ya.
Çalkalanıp duran
Beni sonsuz yalnızlığa boğan.
Sensizlik tarifsiz.
Yelkensiz bir gemi mi
Bulutsuz yağmur mu
Yıldızsız gece mi
Bilmem nasıl desem.
İşte böyledir sensizlik.
Akıyor mu hayatın?
Geçiyor mu günlerin?
Geçmez oldu günlerim şimdilerde.
Ben yanarım eski günlere.
Hüzünlü Ankara gecelerinde.
İşte böyle sana akar mısralar.
Zamanlı zamansız.
Bazen apansız.
Bazen otobüste,
Bazen derste,
Hani en can alıcı yerinde.
Sen böylesin işte!
Gündüzde gecede değil
Sen tüm benliğimde.
Adım gibisin sen.
Yaşım gibisin sen.
Seni unuttuğum günü
Adımı unıttuğum günü
İşte o gündür kıyamet günü.