Sensizliğe Düşen Gölge Şiiri - Hamit Atay

Sensizliğe Düşen Gölge

Gidişinle söndü bütün ışıklar,
Ardında kalan ben,
Karanlığın ortasında bir yetim düş gibi.
Her adımımda büyüyor boşluk,
Ve kalbim, sensizliğe düşen gölgeyle ağırlaşıyor.

Ne bir ses var içimi aydınlatan,
Ne de bir nefes dokunan yarama.
Bir zamanlar umutla baktığım gökyüzü,
Şimdi kapkara bulutlarla örtülü.

Sensizlik dediğin,
Bir ceza değil sadece,
Yaşarken ölü kalmaktır.
Her gülüşte eksilmektir biraz daha,
Her hatırada kanamaktır yeniden.

Gözlerimin içine bakardın bir zamanlar,
Şimdi aynalarda bile yüzümü tanıyamıyorum.
Çünkü ben,
Bana değil, sensizliğe benziyorum artık.

Geceler boyu oturuyorum,
Bir gölge dolanıyor odanın duvarlarında.
Biliyorum o gölge sensizliğin,
Bana bakıp alay ediyor suskunluğumla.

Ve ben,
Her sabah, her gece,
Yalnızlığın gölgesine sarılıyorum.
Çünkü senden kalan tek şey,
Sensizliğe düşen gölge…
HAMİT ATAY