Sensizliğe Alışır Gibi Şiiri - Hamit Atay

Sensizliğe Alışır Gibi
Sensizliğe alışır gibi yaşıyorum,
Ama ne alışmak kolay,
Ne yaşamak…
Gözlerim hâlâ seni arıyor
Kimi zaman bir camda,
Kimi zaman eski bir şarkıda.

Gün geçtikçe büyüyor içimde yokluğun,
Bir çığlık gibi,
Ama kimse duymuyor.
Ben gülüyorum uzaktan,
Hatta arada şaka da yapıyorum dostlara,
Ama içimde bir yer var,
Seninle sustuğum…
Ve orası hiç gülmüyor.

Alışır gibi davranıyorum,
Sabahları kahvemi tek başıma içiyorum artık,
İki fincan koymuyorum masaya,
Radyoda denk geldiğim o şarkıyı
Değiştiriyorum anında…
Çünkü biliyorum,
Senin adın gibi geçiyor içinde.

Sensizliğe alışır gibi oluyorum,
Ama her akşamüstü,
Güneş biraz daha sensiz batıyor.
Ve ben,
Her batışta biraz daha eksiliyorum.
Hâlâ ezberimde bazı cümlelerin,
"Ben hep buradayım" demiştin bir zaman,
Ama gitmenin de bir yeriydi işte,
Buradaydın ve sonra hiç olmadın.

Bazen adım adım dolaşıyorum o eski sokakları,
Seninle yürüdüğümüz kaldırımlarda
Ayak seslerini duymak için…
Biliyorum, delilik bu belki,
Ama senin yokluğunda
İnsan neye sığınsa az geliyor.

Ben de sustum,
Gözyaşlarımı içime çektim,
Kimseden bir şey istemedim,
Bir tek seni istedim,
Ama sen,
Benim duamdan önce
Kendini unuttun.

Alışır gibi yapıyorum,
Yaralarımı göstermek istemiyorum kimseye,
Çünkü senin yokluğun,
Bana kalan en büyük mahremiyet artık.

Belki bir gün,
Gerçekten unuturum seni.
Ama o gün geldiğinde
Kendimi de unutmuş olurum belki…
Çünkü seni sevmek,
Benim var olduğum tek yerdi bu hayatta.

Ve şimdi…
Sensizliğe alışır gibi yaşıyorum.
Ama ne alışmak kolay,
Ne seni unutmamak zor.

Hamit Atay