ne çocukların sesi geliyor kulağıma,
ne de arabaların gürültüsü,
seni düşünüyorum ya dünyadan kopuğum,
her açılan kapıdan sen giriyorsun içeri,
yanıma yaklaşıyor,boynuma sarılıyorsun..
gözümden birkaç damla yaş boşanıyor
beni ağlatıyorsun...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta