Sensizken... Şiiri - Urungu Şad

Uyku nedir bilmez oldum. Sen uyuyabiliyor musun? Gönül rahatlığıyla koparabiliyor musun dünya ile bağlarını? Kuru bir şekilde kapatabiliyor musun gözlerini? Ben beceremiyorum kuru bırakmayı...
Yaşlı gözlerle daldın mı hiç kendine? Peki ya gözlerin yaşlı uyandın mı?
Hiçbir şey onun kadar acı veremez, onun kadar kolay parçalayamaz...
Hıçkırıklara boğulursun, kalbin sıkışır ve 'Hiçbir şeyin anlamı yok! ' diye bağrınırsın bilinçsizce...
Ölmek istersin o ân, ölemezsin ki bu ölümden beter...
Uyandığında saat öğlen vaktidir ve sen diğer 12 saatinde sitemler savurursun. Elbet bir ân gelir aklına; verenin alan, alanın veren olduğu...
Birden içindeki umut açığa çıkar, mutluluk çöker karanlık bedenine...
Bu, o kadar kısa sürer ki, bittiğinde daha da hırçınlaşırsın, ölmekten öte yok olmak istersin; ama kıyamazsın benli kendine ve ben, senli bana...
Ama başkaları kıyar!
Ben, herkes değilim,
N'olur kurtul bu 'Herkes' kimliğinden!
Kıyma bana!

01.49
12.11.2005

Orçun~