Sensizde Yaşamayı Şiiri - Hamit Atay

Sensizde Yaşamayı

Sensizde yaşamayı öğrendim sanma,
Sadece nefes alıyorum, o kadar…
Sabahlar sensiz doğuyor diye
Güneş suçlu sayılmıyor, ben sayılıyorum yine.

Sensizde yaşamayı öğrendim derler ya,
Yalan…
Alışmak başka, kabullenmek başka,
Ben sadece susmayı becerebildim biraz.

Evin içi aynı ev,
Ama duvarlar daha soğuk,
Saatler sen geçince durmayı öğrendi,
Zaman bana küstü, ben zamana.

Sensizde yaşamayı denedim,
Çayı yalnız içtim,
Şarkıları yarıda kapattım,
İsmini anmamak için harfleri ezberimden sildim.

Geceler en zor öğretmen,
Uyku ezberletmiyor hiçbir şeyi,
Yastık bile tanık,
Sensizliğe hüküm giydiğime…

Sensizde yaşamayı öğrendim belki,
Ama iyi yaşadım mı bilmem,
Kalbim hâlâ eski bir adreste
Kapısı çalınacakmış gibi beklerken…

Sensizde yaşamayı öğrendim desinler,
Bırak konuşsunlar,
Ben sensizim diye güçlü değilim,
Sadece kırıklarımı saklamayı beceriyorum biraz… 🌙
Hamit Atay