Benimleyken gelgitlerine alışıktım.
Bensiz, mutlu olacağını duyunca,
Üzüldüm söylediğine inanamadım.
Sözlerin, aklımın kıyısına vurunca,
Gönlüme yazdıklarının tümü silindi.
Yüreklerimiz birbirine demirliyken,
Rüzgar neden ellerimizi çözüverdi?
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta