Sensiz Yaşamayı Başaramadım

Sensiz Yaşamayı Başaramadım

Gittin ya…
Bir boşluk kaldı senden sonra,
Ne bir ses, ne bir nefes,
Ne de umut barındı odalarda…

Sanki duvarlar bile ağladı sessizce,
Sanki geceler, karanlığa küsmedi benden önce.
Denemiştim unutmayı.
Adını anmadan yaşamayı,

Ama her sabah yüzüme çarpan rüzgâr
Senin kokundu yine,
Her gölge, her adım
Bir iz bıraktı benden geriye.
Kendime “alışırsın” dedim,
Zaman her şeyi siler” dedim,
Ama sensizliğin zamanı yokmuş meğer,

Dakikaları bile sensiz geçmezmiş…
Bir kahvenin buharında,
Bir yağmur damlasında buldum seni,
Ve her seferinde yeniden kaybettim.
Sensiz yaşamayı başaramadım işte…

Ne kadar direndiysem, o kadar dağıldım,
Her gülüşüm yarım kaldı,
Her sevincim sustu, içimde yankılandı.
Yalnızlık büyüdü gözlerimde,

Konuşsam ağlayacak gibiydim,
Susunca da içimde fırtınalar koptu,
Anılar beni oradan oraya savurdu.
Bir fotoğraf, bir şarkı, bir sokak lambası
Hep seni hatırlattı bana,
Hiçbirini silemedim…

Belki dönersin dedim,
Belki bir gün yine gülersin bana,
Ama bil ki o gün gelmedi,
Ve ben her sabah, seni bekleyerek uyandım.
Sensizliği öğrendim sandım,
Meğer sadece özlemeyi öğrenmişim.

Her nefesimde adın,
Her kalp atışımda eksikliğin vardı.
Şimdi gözlerim uzaklara dalıyor,
Bir umut kırıntısı arıyor hâlâ.

Kalbim hâlâ seninle tartışıyor geceleri:
"Gitme" diyor bir yanım,
"Unut artık" diyor öteki.
Ama ikisi de yalan söylüyor biliyorum,
Çünkü sensiz yaşamayı gerçekten başaramadım…
Hamit Atay 12.02.1985