Sensiz Kaldım Şiiri - Necati Öztürk

Ellerimde resmin dudaklarımda ismin kaldı.
Birde giderken ruhumda bıraktığın izin kaldı.
Eserken bir deli fırtına, üstüme yıkılan enkazın kaldı.
Sararken ruhumu alevin, dumandan bir iz kaldı.
Mesafeler girerken aramıza ruhumu acıtan nazın kaldı.
Mehtabı izleyen gözlerim geceler sensiz kaldı.
Sen çekip giderken anladım! rüyalar yarım kaldı.
Gönlüm bir divane bülbül! artık sevdasız kaldı.
Yıkıldı tacım sarayım altında hatıran kaldı.
Mevsimsiz baharlar yaşadım, ağaçlar meyvesiz kaldı.
İlmek ilmek ördüğüm gönlümde çilen kaldı.
Taşımaz beni dizlerim güçsüz dermansız kaldı.
Yorgundur! yorgun bedenim yalnız sahipsiz kaldı.
Kuruyunca göz pınarım akan dereler susuz kaldı.
Bahçeler virane oldu güller goncasız kaldı.

23/08/2026
Necat ÖZTÜRK