Sensiz Şiiri - Hamza Mamaş

Dün sensiz geçti.
Bugün de.
Cıkarsak yarın da sensiz geçecek gibi.
Hep gülüşünle tasavvur ediyorum seni.
Hayalin ruhumun cenneti sanki.

Tapınsam bile (hasa) sanki az kalır.
Hasretin imanı elimden alır.
Sen çıksa benden, bende ne kalır,
Varlığın da benden öte bir ben bulduğum.

Bilmiyorum nerede nefes alırsın.
Gönlümde en güzel köşkte kalırsın.
Ben çiçeğim sen, konan arısın
Tatlı diline kurban olduğum.

Alışmam yokluğuna, her şey öylece kalsın.
Varsın, işte dopdolu sol yanımdasın..
Doldurur şehrin tüm sokaklarını ruhun.
Nereye gitsem, nerede nefes alsam oradasın.

Altı üstü insanlardan bir insansın oysa.
Teninin teri kokan,
Varlığı fanı olan bir insan.
Sayısız candan bir cansın.
Biten her tutku sönüp giderken.
Sen ruhuma nasıl bir imtihansın.
Yeis'e
Hüzüne,
Hüsrana inat...
İyi ki geldin.
İyi ki varsın.