Sensin sevdiğim Şiiri - Kamile İlbey

Dilim dönmez seni anlatmaya,
Belkide kelimelerim yetersiz kalır.
Ne bir mısraya ne de bir şiire sığdıramam seni, yere ğöğe sığdıramadım ki.
İlk gördüğüm an dan bu güne adın dilimde.
Seni sevmenin mutluluğu solumda, özlemin can yakıyor arada.
Ama olsun cefanda, sefanda başım gözüm üstüne.

Eğer sorarsanız neyini sevdin diye.
Öyle güzel saçları var ki kömür karası,
Dalgalı, uzunca dağılır omuzlarına.
Hele bir kokusu var her nefes alışında işler içine.
Lakin yer yer aklar düşmüş, saçlarının ucuna kadar kırılmış bir kadın karşımda.

En çok neyini sevdin derseniz.
Işıl ışıl hemde buğulu bakan, bal köpüğü renginde gözleri.
Bakışlarından belliydi kırgınlığı, çok şey anlatıyordu görmesini bilene.
o sıcaklığı huzuru işliyordu içine.

Ya o yarım gülüşü yarım diyorum çünkü kırgınlık vardı sesinde.
Belki gidenlere, belkide içinde kalıp söze dökemediklerinde.
Bazende renkli kahkahaları vardı içinde küçük bir kız çocugu saklıyor gibi.
Ama baştan aşağı yaralı her halinden belliydi.
Günlerce seyrettim, dinledim sonunda farkettim.
Yarası yarama denkti.
Sevmeyi çok iyi bildiği halde güzel sevilmemişti.
Saçları okşanmamış, gözlerine uzun uzun bakılmamış, o mutsuz diye kimse gözyaşı akıtmamış, o sesinin güzelliğine şiir yazılmamıştı.
Oysa kendisi şiir gibi bir kadındı.

Hiç bilmediğim, dokunmadığım bir yabancıydı.
Şimdi ise her zerresini ezbere bildiğim.
Canıma can olan can yoldaşım.
Varlığına bin şükür bakışını sevdiğim.