Tadı yok hayatın, bana dar şehir,
Gönül hissiz, hasta, her anım çile.
Mevsimler değişti, baharlar zehir,
Bülbül sessiz, yasta, zâr eder güle.
Bağlantılar kopmuş, gelmiyor selam,
Kağıda darılmış, yazmıyor kalem,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta