Sensin Annem Şiiri - Deniz Köybaşı

Sen içimde anlatmak istediğim,
Kelimelere sığdıramadığımsın,
Kendime dahi söz geçiremediğim,
Herkesin bilmesini isteyip
Ama kimse ile paylaşamadığım
Rabbim ile aramdaki tek gerçeksin…

Zaman geçiyor hâlde,yaşım kaç oldu anne
Aynaya bakıyorum, çocuk değilim ben de
Ama içimde hâlâ o kucağına sığan halim
Saçımı okşadığın yerde kaldı yarım kalan kalbim

Sofraya oturduğum o eski akşamlar
Tabağım biter bitmez dolduruşun var
Ben daha fark etmeden sen fark ederdin
Ben susardım ama sen her şeyi bilirdin

Gece üçte gelsem kapıyı açışın
Yorgun sesime “oğlum” deyişin
Bağırıp çağırsam bile bir gün sonra
Hiçbir şey olmamış gibi sarılışın

Ben bu hayatta en çok
Seni kaybetmekten korkuyorum anne
Adını içimden geçirince
Gözlerim buğulanıyor yine

Herkes alışılır diyor ya
Ben alışmak istemiyorum anne
Bu dünyada kalbimin
En büyük korkusu sensin anne

Etrafıma bakıyorum bazen
Annesiz kalanlara soruyorum içimden
Nasıl dayanıyor insan
Nasıl sabah oluyor sensiz evlerden

Tatmadan bilinmiyor bazı acılar
Düşünmesi bile ağır geliyor bana
Hepimizin başına gelecek olan o gerçeği
Seni o resme koyamıyorum daha

Korkuyorum, korkuma yenik düşüyorum
Sonra güçlü görünmeye çalışıyorum
Ama bir an aklıma düşünce
Yine sana çocuk gibi sığınıyorum
Ben bu hayatta en çok
Seni kaybetmekten korkuyorum anne
Adın dudaklarımda dua gibi
İçimde saklı bir cennet

Alışılır diyorlar ya
Ben alışmak istemiyorum anne
Bu dünyada kalbimin
En derin korkusu sensin anne

Bir an aklıma geldin…
Sana döküldüm anne…