Seninle Her Mevsim Güzel

Seninle her mevsimin ayrı güzelliği var
Kışa kar, kara Ayaz vurunca
Kızaran burnun, üşüyen yüzün
Avuç içime ateş düşürür
Sen üşürsün ben kana kana yanarım
Bir ilkbahar sabahında
Yağmur sonrası çıkan her gökkuşağında
Yaşamın yedi renkten ibaret olmadığına şahit olurdum
Seninle her kavga sonrası seviştiğimde
Siyahın beyaza döndüğünün ne kadar kolay olduğunu görür
Aşka iman ederdim
Yazın Kavuran sıcağında
Susuzluktan çatlayan dudaklara dökülen bir damla sudan
Kaç can dirilir,
Kaç ölüm son bulur koynunda terleyen yüzümde
Bir ben bilirdim
Gidişin
Sonbaharda dökülen her bir yaprağın solan yüzüne
Vedasız bir ayrılık düşürürken
Hasret acısının farklı izdüşümü
Bir Ah gibi ilişirken yakama
Ölmenin yaşamaktan daha kolay bir seçim olduğunu anlardım
Nedredeysen ses ver
Hüzün yumağımın birbirine dolanan
İdam sehpasının yağlı urganı
Söküp aldığın kalbimi
Hangi diyarda yakıp kül ettiysen
Beni de al o meskeni olmayan yalnızlığın yanına