öğrendim ben beklemeyi...aşkın kavuşulunca değil,ayrılınca da aşk olduğunu,
Yanmanın dokununca değil,hasret çektiğinde yanmak olduğunu seninle öğrendim...
Sevdiğinde,hele de çok aşık olduğunda,sevgilinin mutlu olmasının senin mutlu olmana yettiğini öğrendim.
Sesini,gülüşünü aylar sonra duyduğunda seni nasıl mest ettiğini öğrendim.
Umutsuzluktan yine sevgilinin bir sözcüğüyle çıkmayı ben seninle öğrendim.
Yokluğunda hayaliyle,özlediğinde sevgilinin kokusuyla avunmayı...
Özledikçe daha çok sevip,daha çok aşık olup,özleme özlem katarak,ama yine aşkla sevmeyi seninle öğrendim.
Kaf önce hafif hafif düşüyorsun sonra
kızıl kızıl dağılıyorsun elimde kalıyor iki nokta
atıp kırmızı bir gül kalbimin tam ortasına
kaçıyorsun mevsimlerden mevsimlere
tahtı çalınmış bir padişahım oysa
kayboluşunu arayan hesapsız yolculuklarda
Devamını Oku
kızıl kızıl dağılıyorsun elimde kalıyor iki nokta
atıp kırmızı bir gül kalbimin tam ortasına
kaçıyorsun mevsimlerden mevsimlere
tahtı çalınmış bir padişahım oysa
kayboluşunu arayan hesapsız yolculuklarda




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta