öğrendim ben beklemeyi...aşkın kavuşulunca değil,ayrılınca da aşk olduğunu,
Yanmanın dokununca değil,hasret çektiğinde yanmak olduğunu seninle öğrendim...
Sevdiğinde,hele de çok aşık olduğunda,sevgilinin mutlu olmasının senin mutlu olmana yettiğini öğrendim.
Sesini,gülüşünü aylar sonra duyduğunda seni nasıl mest ettiğini öğrendim.
Umutsuzluktan yine sevgilinin bir sözcüğüyle çıkmayı ben seninle öğrendim.
Yokluğunda hayaliyle,özlediğinde sevgilinin kokusuyla avunmayı...
Özledikçe daha çok sevip,daha çok aşık olup,özleme özlem katarak,ama yine aşkla sevmeyi seninle öğrendim.
Dönülmez akşamın ufkundayız.Vakit çok geç;
Bu son fasıldır ey ömrüm nasıl geçersen geç!
Cihana bir daha gelmek hayal edilse bile,
Avunmak istemeyiz öyle bir teselliyle.
Geniş kanatları boşlukta simsiyah açılan
Ve arkasında güneş doğmayan büyük kapıdan
Devamını Oku
Bu son fasıldır ey ömrüm nasıl geçersen geç!
Cihana bir daha gelmek hayal edilse bile,
Avunmak istemeyiz öyle bir teselliyle.
Geniş kanatları boşlukta simsiyah açılan
Ve arkasında güneş doğmayan büyük kapıdan




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta