Seni sevdiğimi fark ettiğimde bir insanı değil,
kendimde sakladığım bir sesi duyduğumu anladım.
Senin sesin,
benim iç sesime ayna tuttu.
Gözlerine baktığımda görmekten değil,
kendimi yargılamaktan korktum.
Çünkü yanında hiç olmadığım kadar çıplaktım:
Ne giysilerim, ne savunmalarım beni örtemedi.
Seninle sevişmeyi düşündüğümde
arzumdan utandığım olmadı.
Ama arzunun bana ne öğreteceğinden korktum.
Çünkü bir ten, yalnızca bir başka ten değil,
aynı zamanda bir sorudur:
“Ben kimim?” diye sorar dokunurken.
Seninle konuşmak, bana kitapları bıraktırdı.
Çünkü seninle sohbet etmek, bir felsefeyi değil, kendimi anlamaktı.
Ve belki de ilk defa, benliğimin içinde bir başkasına yer açtım.
Beni sevmen şart değil.
Ama beni ben yapan bu deneyimi yaşattığın için sana minnettarım.
Çünkü seninle aşkı ve düşünmeyi öğrendim.
Aşk
Kayıt Tarihi : 30.7.2025 12:00:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!