Senin Sesizliğine

Biliyor musun, bu dizeleri sana yazmak istemiyordum.
Ama içimde susturamadığım bir ses var
senin gibi gitmeyi beceremeyen.
Sen öylece çıktın hayatımdan. Ardına bile bakmadın.
Ben mi? Hâlâ kendime bakamıyorum aynalarda.

Sana kızgın değilim desem yalan olur.
Ama belki en çok kendime kızgınım.
Bir tebessümüne dünyamı verdim…
Ve sen onu susarak yaktın.

Ne oldu biliyor musun?
Ben kendimi kaybettim.
Sana kendimden o kadar çok verdim ki,
giderken beni de alıp götürdün.
Bir bakış, bir dokunuş, bir söz bekledim senden
ama sen hep sustun.
Ve o suskunluk, bir bıçak gibi saplandı kalbime.

Belki de sorun bende.
Belki ben fazla hayal kurdum, fazla bağlandım.
Sana bir ömür dedim…
Sen bana “yalnızca bir an”mışsın.

Ben hâlâ aynı yerdeyim,
ama artık aynı ben değilim.
Güvendiğim dallar kırıldı,
düşmekten yoruldum.
İçimde kocaman bir boşluk var,
ve içinde yalnız senin adın yankılanıyor.

Ama şunu bil:
Bu kez toparlanırsam,
bir daha kimse için bu kadar kırılmam.
Sen de dâhil.

Ve evet… hâlâ seni seviyorum belki.
Ama artık o sevgi bile bana yük.
Çünkü içinde hiç sen yok.