İşsiz güçsüz aylak bir babası vardı
Anacığının el kapılarında kazanıp
Köşeye bucağa sakladıklarını çalardı
Kendine benzeyen arkadaşlarıyla
Her akşam zıkkımlanırdı
Evi bir otel gibi geceden geceye kullanırdı.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




M
Ü
K
K
E
M
M
E
L ÖTESİ.
DERS ALABİLENLERE İBRETLİK BİR LEVHA GİBİ.
BİRAZDAN BİTİRECEĞİM BENZER BİR TAŞLAMAM SAYFAMDA OLACAK İNŞAALLAH.
TEBRİKLER AĞAM.
SELAM VE DUA İLE.
HARİKAYDI! ÇOK DUYGULANDIRDINIZ BENİ HOCAM. TEBRİKLER
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta